راشه مه کوه ډير جور
زه هم خوئي لرم يو طور
زه فرهاد د زمانې يم
ته شيرينه د دې دور
د غماز په خلې مې وژنې
نه انصاف لرې نه غور
په خبرو دې پوهيږم
زه لا نه يم هسې ثور
د ما زړه لکه د باز دې
که ته رنګ لرې د مور
ګوندې راشې په منګلو
درته پروت يم لکه بور
د غمزې په هور او زور
خوشحال خان بابا
No comments:
Post a Comment