د ماشومتوب د وخت غصه به وه سړه به دی کړا
یاد دی شی تا به لولکۍ ونیوه مړه به دی کړا
تاچی به شوڼدی د غصی په وخت کښی وچیچلی
څه عجیبه غوندی ښکلا وه یو په دوه به دی کړا
ستا د اظهار نه به ما دغلته قیاس اغستو
خبره هر څو که به لنډه وه اوګده به دی کړا
درتلم یواځی خو یواځی دی راپریښی نه یم
هر ځل یو نوی تلوسه وه راسره به دی کړا
ستا مکیزونو ماته چل د انتظار ښودلے
چی راروانه به سحر شوی نو غرمه به دی کړا
دا یو انداز دی د شهکار نه اوس هم نه هیریږی
سترګی به ښکته دی کړی ماته چی وعده به دی کړا
ارشدجان شهکار
No comments:
Post a Comment